Last week pa nag-umpisa na ang barkada na uminom.
Malapit na kasi ang graduation, napag-usapan namen na we should drink our heart out.
Pero sa ginagawa namin hindi lang puso ang lalabas, pati atay, bituka, balun-balunan, apdo, thyroid at iba pang lamang loob.
Noong unang linggo, umiinom ako kasi sobrang saya ko kasama ang mga kaibigan ko.
Nag-swimming pa kami sa Binangonan kasi post birhtday celebration ni Madz (my friend).
Wala talaga kaming problema, masyado lang kaming masaya sa buhay.
Pero nung Monday, nabroken hearted ako.
Sumuko na ko sa kanya, dahil wala na akong pwede pang ipaglaban.
Talo na ako.
Sarado ang Unlirice (ang aming usual drinking place) bakasyon na kasi.
Pero ang taong gusto ay makakahanap talaga ng paraan.
We (Kaye, Brich and Mong) went to PlayBall.
Noong una kong inom sa Playball, nalungkot ako kasi beer lang ang sineserve nila.
Ayoko ng BEER. Nadala ako sa pale pilsen eh.
But noong inumpisahan na namen, sarap na sarap ako kasi sobrang lamig.
Parang hinupa ng malamig na beer ang sakit sa puso ko.
Noong umpisa ok pa ako.
Nasa katinuan pa ako, pero noong pang-apat na bote na kami dun na ako nag-umpisang umiyak.
Narinig ko kasi ung kanta na "Do you remember?" ni Jay Sean.
Actually, maganda naman ung music.. pero yung lyrics kasi ehh.
"Do you remember,do you remember,
Do you remember all the good times we had...
Let's bring it back."
Ganun siguro talaga kapag lasing ka.
Nagiging sensitive ka sa mga simpleng bagay.
(Pano ko nasabing lasing na ako? Simple lang ang sintomas... kapag nagmumura na ako.)
Ganoon pala yun... kapag hindi mo na kaya, you'll just stop and cry.
Iiiyak mo talaga lahat ng sakit na nararamdaman mo.
Alam kong walang problemang na sosolusyonan ang alak,
ganun din naman ang gatas di ba?
Pero minsan hahanapin mo talaga ung pagkakataon na gusto mo nalang na wala kang nararamdaman kasi sobra ka ng nasasaktan.
No comments:
Post a Comment