FIREWORKS

Last saturday may usapan kami ng kaklase ko noong highschool na pupunta kami ng MOA para manood ng pyromusical. Actually dapat noong nakaraang week pa kami manood but due to fortuitous events, hindi natuloy. Hindi naman big deal sakin kung pumunta kami doon, parang friendly date lang naman eh. Ang kaso, may inuman kami ng mga kabarkada ko.

Makikipagkita sa old classmate ng naka-inom (take note, hindi ako lasing naka-inom lang). FAILURE.

Nakakahiya sa kanya. Pero wala na akong magagawa kasi I honor my word.

Bahala na. Basta dapat makarating ako ng MOA ng buo at makauwi ako sa bahay ng buo, walang nabawas walang nadagdag.

Nagkita kami sa may Inbyernes, mula doon sumakay kami ng papuntang PRC tapos mula PRC sumakay kami ng papuntang Libertad. Dito na nag-umpisa ang problema.

Pagbaba namin sa may Buendia, wala kaming masakyan na jeep papuntang MOA.
That's why we decided na maglakad.
Ok lang naman sakin maglakad, di naman na kasi tirik ang araw past 7pm narin naman kasi.

Buti nalang din siguro naka-inom ako kaya dumoble ang pagiging madaldal ko.
Buti nalang din at hindi ko dala ang laptop ko, kundi baka hindi pa kami nakakasampung hakbang, sumurrender na ako.

Isa pa pala sa bumabagabag sa akin ay ang nagsusumigaw kong pantog.
Ihing ihi na ako.

It took us almost 30mins bago makarating sa MOA.
Nakakadisappoint pa ang pila sa cr.
Buti nalang mautak kami at humanap pa kami ng ibang cr.


After that, uminom kami sa drinking fountain.
Syempre para libre.
Ayoko kasi talagang gumastos.

Hindi parin naibsan ang hilo ko. Gusto ko narin talagang sumuka, kaya lang nahihiya ako sa kaklase ko.

Nag-umpisa na ang fireworks, pagkakataon na ng Pilipinas para magpasikat sa larangan ng paputok.

Namutawi sa himpapawid ang iba't ibang kulay ng paputok.
Parang mga bulaklak sa langit.

Nakakamangha.

Pero saglit lang din yun.
Wala pang 20 minutes.
Mas matagal pa ang inilakad namin kesa sa stay namin sa MOA.

Nasusuka at nahihilo na naman ako.
Pero pinigilan ko.

Ang daming tao.
Ayoko pa naman ng maraming tao.
allergic ako sa tao.
Lalo akong nahilo, lalo akong nasuka.

Gusto ko ng umuwi.

Niyaya nya akong kumain.
Nagdalawang isip ako.
Una, dahil sa mahaba ang pila sa mga fast food.
Pangalawa dahil sa kapag kumain ako, malaki ang posibilidad na masuka ako. Sayang lang yung pera na pinambili sa pagkain.

Sabi ko, ok lang. Hindi ako kakain.

Nagtanong ulit sya.
Sabi ko, ayoko talaga.

Pero siguro kung hindi nya ako tinanong and if I just found myself sitting on a chair of a restaurant. Malamang kumain parin ako.

Kapag nakikipag-date kasi ako (as if maraming beses na akong nakipagdate), natu-turn off ako sa lalaki kapag tinatanong ako kung saan ko gustong kumain.

Para kasi sakin, pinapalabas lang nun na hindi talaga siya naghanda sa pag-labas nyo.

Ayoko kasi ng ako ang tinatanong kung saan pupunta, saan kakain, anong gagawin...
gusto ko, ako ang nagtatanong. Gusto ko nasu-surprise ako.

Buti nalang binilihan nya ako ng lollipop.
(Syempre, nagpabili kasi ako.)
Pampatanggal ng hilo.

Namlumo ako pagkalabas namin ng MoA.
OA kasi ang dami ng tao, parang alay-lakad papuntang Antipolo.

Walang masakyan. We decided na mag-stay muna.
Nagkwento sya tungkol sa ex-girlfriend nya.
Nakinig ako at nagkomento.

Niyaya ko na siyang maglakad kasi lumalalim na ang gabi.

Medyo nakakalimang kanto na kami ng makakita ako ng bus pauwe.
Nagpaalam na ako sa kanya.
Yayakapin ko sana sya instead I have given him a High-Five.

Awkward.

Sumakay na ako sa bus. Good thing na may isa pang vacant seat.
Hindi ako tatayo the whole ride. Hindi ko kasi yun kakayanin.

Wala pa sa kalahati ang byahe gusto ko ng sumuka.
Buti nalang may tatlong bubble gum pa ako.

Kasya pa 'to. Sa isip isip ko.

Nang nasa Ayala na ang bus, muntik ko ng masukahan ang katabi ko.
Buti nalang nagtext si Chan na dapat isandal ko lang ang ulo ko.

Pagdating ko ng bahay, dumiretso ako sa lababo at nagsuka.
Buti nalang tulog na sila at hindi eskandaloso ang pagsuka ko.