Siakol - Hindi Mo Ba Alam (My version)

Last wednesday bago kami uminom, dumaan muna kami sa Centerpoint para mag-inquire sa Great Image for our Grad Pic at para narin maghanap ng regalo para sa aming dear friend. Muntik na naman akong umiyak. Una, tinuro kasi ni Geli yung babae na naka-wedding dress. Napakasaya nung babae. Di ko alam kung bakit ako umiyak. Siguro kasi I imagined myself that one day I'll be standing in front of the altar with him. But that dream will never come true. Pumangalawa pa ung iyak ko ng kumanta si Tian ng "Hindi mo ba alam" ng Siakol. Medyo sensitive ako sa kantang yun ehh. To ease my pain, ni-revise ko ung lyrics. Just for the sake of fun. It goes like...

Hindi mo ba alam na ako'y nasasaktan
Sa tuwing ikaw ay aalis at hindi nag paalam
Nais kong malaman mo na ako'y nag tatampo
Pag nalimutan mo ang magcomment sa mga post ko

Hindi mo ba alam na ako'y nasasaktan
Pag nakikita kitang may ibang ka kwentuhan
Nais kong malaman mo na ako'y nandirito
Pwede ba ako kahit maki usyoso

Ngunit pag sapit ng gabi WALA ka sa 'king tabi
Sa pag ibig mo ako nag sisisi
At pag gising sa umaga maamo mong
Mukha di ko nakikita
Na sa akin ay lubos na nagpa-paligaya.


Hindi mo ba alam na ako'y nasasaktan
Sa tuwing ika'y na lulungkot at mata ay luhaan
Nais kong malaman mo yan ay pupunasan ko
Sa katapatan ng pagmamahal ko sa iyo.

*_*

WEEK 2 DAY 2 (3/30/11)

As usual may take two ang inuman.
Tatlo lang kasi kami nung monday. Syempre di papayag ang barkada na kami kami lang ang masaya.

Attendance of LNF:
Kaye - Absent
Madz - Absent
Gelly - Present
Tian - Present
Ruby - Present
Brich - Present
Jen - Present
Marvin - Absent
Ralph - Absent
Lei - Present
Mong - Present

Sa Playball ulit kami.
Nagbilliards muna sila Mong, Tian at Jen.
Paminsan minsan sumisingit ako sa laro nila. Di naman kasi ako marunong ehh.
Basta matamaan lang ung bola ok na sakin.

Mga 6pm na kami nagstart at 10pm natapos. Kaya KILL ako kay mama.

Nahilo.
Nalasing.
Nagsuka.
Nahilo lalo.
Nakatulog.
Nagwala.
Nahilong muli.
Nagsuka na naman.

Nahimasmasan.

Gustong gusto kong umiyak.
Pero konting luha lang ang nailabas ko.
Wala na yatang natira para sa kanya.

Sign na to.
Makakalimutan ko na sya.

WEEK 2 DAY 1 (3/27/11)

Last week pa nag-umpisa na ang barkada na uminom.
Malapit na kasi ang graduation, napag-usapan namen na we should drink our heart out.
Pero sa ginagawa namin hindi lang puso ang lalabas, pati atay, bituka, balun-balunan, apdo, thyroid at iba pang lamang loob.

Noong unang linggo, umiinom ako kasi sobrang saya ko kasama ang mga kaibigan ko.
Nag-swimming pa kami sa Binangonan kasi post birhtday celebration ni Madz (my friend).

Wala talaga kaming problema, masyado lang kaming masaya sa buhay.

Pero nung Monday, nabroken hearted ako.
Sumuko na ko sa kanya, dahil wala na akong pwede pang ipaglaban.
Talo na ako.

Sarado ang Unlirice (ang aming usual drinking place) bakasyon na kasi.
Pero ang taong gusto ay makakahanap talaga ng paraan.

We (Kaye, Brich and Mong) went to PlayBall.
Noong una kong inom sa Playball, nalungkot ako kasi beer lang ang sineserve nila.
Ayoko ng BEER. Nadala ako sa pale pilsen eh.

But noong inumpisahan na namen, sarap na sarap ako kasi sobrang lamig.
Parang hinupa ng malamig na beer ang sakit sa puso ko.

Noong umpisa ok pa ako.
Nasa katinuan pa ako, pero noong pang-apat na bote na kami dun na ako nag-umpisang umiyak.

Narinig ko kasi ung kanta na "Do you remember?" ni Jay Sean.
Actually, maganda naman ung music.. pero yung lyrics kasi ehh.

"Do you remember,do you remember,
Do you remember all the good times we had...
Let's bring it back."

Ganun siguro talaga kapag lasing ka.
Nagiging sensitive ka sa mga simpleng bagay.
(Pano ko nasabing lasing na ako? Simple lang ang sintomas... kapag nagmumura na ako.)

Ganoon pala yun... kapag hindi mo na kaya, you'll just stop and cry.

Iiiyak mo talaga lahat ng sakit na nararamdaman mo.

Alam kong walang problemang na sosolusyonan ang alak,
ganun din naman ang gatas di ba?

Pero minsan hahanapin mo talaga ung pagkakataon na gusto mo nalang na wala kang nararamdaman kasi sobra ka ng nasasaktan.

UNTITLED

I keep on wondrin' why
This feeling for you won't die
I wanted to forget you.
Yes, I've tried.
But mem'ries keep haunting me
In every places that I hide.
I've tried my best to be happy
With all my friends around me.
Pretending you're still beside me,
But I know it's just a fantasy.
Everywhere I go, I'm searching for you.
Want to see you even if you're with someone new.
I hope I could talk to you like we always do
And I hope I could take back the chances I once blew.
But the truth will always prevail.
I'm guilty of it and so I bail.
My mind is in storm of hail
Waiting for you is such a shame.
But hey, I love you still
Guess I always will
No one can replace you
Nothing else that I can do
For in my heart it will always be you.


By: Ma. Kristina Aban

WAKE UP CALL

Ito na ang pinakahihintay kong pagkakataon. Ang punto kung saan susuko na ako.
Marahil ay napagod na talaga akong maghintay sapagkat wala naman akong hihintayin.
Nagkulang ba ako sa pagpaparamdam ng pag-ibig ko sayo?
Kailangan ko pa bang sabihin ang mga katagang "Mahal kita." kung ang itutugon mo lamang sakin ay "Salamat pero may mahal na akong iba."

Napagod na ako. Ang tagal ko ng naghihintay sa'yo, ni-hi ni-ho wala akong narinig sayo.
Oh well, ganyan talaga ang buhay... minsan in-love, madalas broken hearted.
But hell! I still have my friends, ba't ba ako nalulungkot.

Naglasing na ako. Umiyak. Binura ang mga messages mo. Ano pa bang dapat kong gawin?



Maghanap ng panibagong mamahalin.

A CONVERSATION WITH KRAS

Normal lang naman na magkaroon tayo ng "crush/es".
Tao tayo at may mata kaya normal lang na maakit o humanga tayo sa opposite sex, ok lang din siguro kahit sa same sex as long as alam mo ang limitasyon mo.

I have this girl crush on one of my classmates. Siya si Shin and I like everything about her. Yung attitude, character, humor and everything else. Para kasing nakikita ko si *JKL* sa kanya.

Constant textmate kami ni Kras (yan ang endearment ko sa kanya, at ako naman si KRASER). Kanina nga lang nagkatext kami. In-update niya ako sa lovelife nya. Natutuwa talaga ako kapag nagku-kwento sya sakin. Para kasi akong nagkaroon ng sister.

Sabi nya sakin napalitan na daw ang text message niya na nawala.

Nabura nya kasi yung isang message na pinakatatago tago niya. Pero kanina, napalitan na ito ng mas maganda. Of course that message was sent to her by her special someone.

Actually, gusto niyang mag-kwento tungkol sa lovelife nya. But it ended up na ako na ang nagku-kwento.

These are the things that i told her...
Sana maging close na uli kami ni *JKL*, para parehas tayong kinikilig.

haha! bkt ano b ngyri sa inyo?

Actually, isa sya sa mga best-guy-friend ko. Kabiruan ko siya. Tapos last year, bigla nalang niya akong iniwasan.. yung huling pag-uusap namin sabi nya nahihiya sya sakin. Ahaha! Ang babaw!

Hay. Ng kaganyan kmi nun isa qng close na guy friend. 2 weeks nya akong iniwasan... Sobrang close kau no.

Sinabe ko na rin sa kanya na ok lang yun.. Pero di parin nya ako pinapansin. Kahit simpleng smiley lang wala. Kahit wrong send wala. hayyyysss. Grabe ang babaw niya.

Hahaha. Onga. Bka Nahuhulog na sayo di kaya? ayiie. Gusto mo sya?

Nahulog sakin, gulay! Bat nia ako iniwasan? Haha! Kras, gustong gustong gustong gustong gusto ko sya. haha! Kung alam mo lang. xD

Haha. Ndi halata. hahaha.
Hirap nyan. Alam nya na gusto mo sya? minsan kasi may personal na dahilan bat tayo iniiwasang ng mahal natin. yung tipong, "Shocks! yung na yun, eh mahal naman kita, anong problema dun?"

Ewan ko kung alam niya.
Siguro, kasi nung nabasa ng kaibigan ko ung status ko sa fb alam nya agad na si *JKL* yung tinutukoy ko ehh. haha! hayss.

Haha. Ganun talaga? Try mo syang i-pm?

Natotorpe ako eh

Pwede mo naman kasi itext mo sya ng simpleng, "Hi *JKL*, kamusta?"

Nahihiya ako ehh. Pero baka mamaya ipi-pm ko na sya.

Ang hirap magmahal sa silence. Nakakabingi sa sakit.

Natatakot kasi ako na baka kapag bumoses ako, lalo nya akong di kausapin.

Ang dami pa naming napag-usapan tungkol sa pagmamahal ko kay *JKL*, sa posibilidad na may gusto sya sakin at sa posibilidad na ilusyon lang yun. Pati kung pano silang nagkakilala ng mahal niya.

I really love talking with her.
Para kasing kahit malungkot ako, basta kapag siya ang katext ko, sumasaya na rin ako.

She's like a ray of sunshine that gives warmth to my cold soul.

Sa lahat ng sinabe ni Kras, this one struck me most...
"It pays to wait. Never hurry. Let infatuation dies and give birth to a love when it's time. (Sigmund Freud)"


Maghihintay ako, pero kung hindi talaga pwede marunong naman ako tumanggap.
Hayaan mo lang ako na mahalin kita sa paraang alam ko.

FIREWORKS

Last saturday may usapan kami ng kaklase ko noong highschool na pupunta kami ng MOA para manood ng pyromusical. Actually dapat noong nakaraang week pa kami manood but due to fortuitous events, hindi natuloy. Hindi naman big deal sakin kung pumunta kami doon, parang friendly date lang naman eh. Ang kaso, may inuman kami ng mga kabarkada ko.

Makikipagkita sa old classmate ng naka-inom (take note, hindi ako lasing naka-inom lang). FAILURE.

Nakakahiya sa kanya. Pero wala na akong magagawa kasi I honor my word.

Bahala na. Basta dapat makarating ako ng MOA ng buo at makauwi ako sa bahay ng buo, walang nabawas walang nadagdag.

Nagkita kami sa may Inbyernes, mula doon sumakay kami ng papuntang PRC tapos mula PRC sumakay kami ng papuntang Libertad. Dito na nag-umpisa ang problema.

Pagbaba namin sa may Buendia, wala kaming masakyan na jeep papuntang MOA.
That's why we decided na maglakad.
Ok lang naman sakin maglakad, di naman na kasi tirik ang araw past 7pm narin naman kasi.

Buti nalang din siguro naka-inom ako kaya dumoble ang pagiging madaldal ko.
Buti nalang din at hindi ko dala ang laptop ko, kundi baka hindi pa kami nakakasampung hakbang, sumurrender na ako.

Isa pa pala sa bumabagabag sa akin ay ang nagsusumigaw kong pantog.
Ihing ihi na ako.

It took us almost 30mins bago makarating sa MOA.
Nakakadisappoint pa ang pila sa cr.
Buti nalang mautak kami at humanap pa kami ng ibang cr.


After that, uminom kami sa drinking fountain.
Syempre para libre.
Ayoko kasi talagang gumastos.

Hindi parin naibsan ang hilo ko. Gusto ko narin talagang sumuka, kaya lang nahihiya ako sa kaklase ko.

Nag-umpisa na ang fireworks, pagkakataon na ng Pilipinas para magpasikat sa larangan ng paputok.

Namutawi sa himpapawid ang iba't ibang kulay ng paputok.
Parang mga bulaklak sa langit.

Nakakamangha.

Pero saglit lang din yun.
Wala pang 20 minutes.
Mas matagal pa ang inilakad namin kesa sa stay namin sa MOA.

Nasusuka at nahihilo na naman ako.
Pero pinigilan ko.

Ang daming tao.
Ayoko pa naman ng maraming tao.
allergic ako sa tao.
Lalo akong nahilo, lalo akong nasuka.

Gusto ko ng umuwi.

Niyaya nya akong kumain.
Nagdalawang isip ako.
Una, dahil sa mahaba ang pila sa mga fast food.
Pangalawa dahil sa kapag kumain ako, malaki ang posibilidad na masuka ako. Sayang lang yung pera na pinambili sa pagkain.

Sabi ko, ok lang. Hindi ako kakain.

Nagtanong ulit sya.
Sabi ko, ayoko talaga.

Pero siguro kung hindi nya ako tinanong and if I just found myself sitting on a chair of a restaurant. Malamang kumain parin ako.

Kapag nakikipag-date kasi ako (as if maraming beses na akong nakipagdate), natu-turn off ako sa lalaki kapag tinatanong ako kung saan ko gustong kumain.

Para kasi sakin, pinapalabas lang nun na hindi talaga siya naghanda sa pag-labas nyo.

Ayoko kasi ng ako ang tinatanong kung saan pupunta, saan kakain, anong gagawin...
gusto ko, ako ang nagtatanong. Gusto ko nasu-surprise ako.

Buti nalang binilihan nya ako ng lollipop.
(Syempre, nagpabili kasi ako.)
Pampatanggal ng hilo.

Namlumo ako pagkalabas namin ng MoA.
OA kasi ang dami ng tao, parang alay-lakad papuntang Antipolo.

Walang masakyan. We decided na mag-stay muna.
Nagkwento sya tungkol sa ex-girlfriend nya.
Nakinig ako at nagkomento.

Niyaya ko na siyang maglakad kasi lumalalim na ang gabi.

Medyo nakakalimang kanto na kami ng makakita ako ng bus pauwe.
Nagpaalam na ako sa kanya.
Yayakapin ko sana sya instead I have given him a High-Five.

Awkward.

Sumakay na ako sa bus. Good thing na may isa pang vacant seat.
Hindi ako tatayo the whole ride. Hindi ko kasi yun kakayanin.

Wala pa sa kalahati ang byahe gusto ko ng sumuka.
Buti nalang may tatlong bubble gum pa ako.

Kasya pa 'to. Sa isip isip ko.

Nang nasa Ayala na ang bus, muntik ko ng masukahan ang katabi ko.
Buti nalang nagtext si Chan na dapat isandal ko lang ang ulo ko.

Pagdating ko ng bahay, dumiretso ako sa lababo at nagsuka.
Buti nalang tulog na sila at hindi eskandaloso ang pagsuka ko.

NGAYON NALANG ULIT TO

Grabe, nakita ko siya kanina.
May klase pala sila tuwing wednesday.
Hindi ko yun inaasahan.
Naglalaro kami ng baraha ng dumaan sya sa may gilid namin.
Napatingin ako sa kanya, nahuli ko syang nakatingin sakin.

Alam kong hindi niya ako tinitignan dahil sa maganda ako,
naku-curious lang siguro sya kung bakit kami nagbabaraha eh nasa loob kami ng school.

Pero wala akong pake.

Ang lakas talaga ng pintig ng puso ko kanina.
Isang tao lang naman ang nakapagpakaba sa puso ng ganoon.
Pero bakit ganoon din ang naramdaman ko sa kanya?

Ikaw na marahil ang katapat niya sa puso ko.
Malapit na ang graduation, sana maging magkaibigan rin tayo. :)

INFATUATION

Sa dinami dami ng taong nakakasalamuha natin sa araw-araw, kakaunti lamang talaga ang nag-iiwan ng significant mark sa buhay natin.
Maaaring sila ang ating mga kaibigan, kapamilya, kaklase, guro at kung sino pa.

Maaari rin namang hindi natin sila kakilala at nakasabay lang minsan sa jeep at tricycle papuntang school.

Ito ang kwento ni kuyang nakaheadset na black, matangkad, maputi, payat at pogi...

It was a very sunny day, gawain ko na rin habang naglalakad sa Teresa Street ang mag-people watch, sa salitang balbal... SUMIPAT.

I find other people's lives interesting. TSIMOSA lang talaga ako. Nakita ko siya na naglalakad papasok sa PUP. At that moment, di ko naiwasang di ngumiti. Siya kasi yung ideal man ko. Parang lahat ng physical feature na gusto ko sa isang lalaki ay nasa kanya niya. Sobrang lakas ng kabog ng puso ko. Konti nalang siguro malalaglag na ito.

Base sa uniform niya sa COABTE sya na ngayon ay CoEd (College of Education) na (yata). Alam kong ahead sya sakin ng isang taon, halata naman. Sobrang kinuha nya ang atensyon ko at talagang tinangka ko syang sundan. Pero dahil sa 2nd floor lang ang college namen, hanggang doon lang din ako.

The rest of that day flew slowly. Same route pauwe, same old same old.
Yet, noong sasakay na ako sa tricycle nakita ko ulit siya na nakaupo sa likod ng driver. Sigurado akong siya yun. Inisip ko agad na mag-back ride para tabi kami. I took the opportunity, naisip ko kasi na baka di na ulit yun maulit.

Ang bango niya. Hindi ko alam kung amoy yun ng pabango o sadyang yun na talaga ang amoy ng pawis nya.

Natuwa talaga ako ng mas nauna syang bumaba sakin, alam ko na kung saan siya nakatira.

Simula noon, i always hope na makasabay ko ulit sya, kahit mula school hanggang terminal lang ng tricycle.

Ipinangako ko nga sa sarili ko na kukunin ko ang cell number niya at pangalan. Makikipagkaibigan lang ako. Wala namang masama dun diba? I just want to know him more. :)

OPPORTUNITY COST

One of my favorite subjects would be Economics.
Ewan ko ba, gustong gusto ko pag-aralan ang Demand, Supply, Trends at kung anu-ano pa tungkol sa Economics.

Kanina, nagtanong ang professor namin sa investment, "What is opportunity cost?"
Walang nagtaas ng kamay.
Inulit niya ang tanong.
Wala paring naglakas loob.
Sa pangatlong ulit niya, itinaas ko na ang kamay ko para sumagot.

Sa lahat siguro ng terms sa Economics, other than the term Economics, ang opportunity cost marahil ang pinaka hindi ko makakalimutan.

I answered, "Opportunity cost, is the cost you incurred when you forgo something to obtain another thing."

Kampante ako na hindi ako mapapahiya sa prof ko dahil sigurado ako sa sagot ko.

Nang pina-upo na niya ako, I had this silly thought.
What if, hindi ko ikinahon ang sarili ko sa kanya?
What if, I entertain those suitors at may boyfriend ako ngayon?
What if, I give up the ample hope I'm holding to have something or someone else to hold on to?
What if... What if... What if..

Kung sinagot ko isa man sa mga nanligaw sakin, malamang head-over-heels ako sa kanya.
Kahit di pa siya magandang lalaki.
Nadedevelop naman ang pag-ibig eh.
Eh di sana hindi ako nag-iisa ngayon.

Kung una pa lang ay binitiwan ko na ang pag-asa na mamahalin mo rin ako.
Malamang hindi ako nasasaktan dahil lagi mo akong binabale wala.
Marahil ay nabaling na ang attention ko sa iba.
Marahil ay hanggang kaibigan lang din ang tinggin ko sayo.

I could have done those things.
I could have mitigate the risks.
I should have seen it.
I have seen it yet I still let myself fall.

It might have been to late to back out.
Malaki-laki na ang nawala sakin, hahayaan ko pa bang wala ang lahat ng natira para sa sarili ko.

Ngayon palang dapat na akong gumawa ng hakbang.
I need to choose.
Will I stay or
Will I let go.

Once I stay, there would be a 1% - 99 % probability that he'll love me back.
Yet once I leave, I can never come back.

Duwag ako kaya hindi ko na hahayaan na may mawala pa sakin.