INFATUATION

Sa dinami dami ng taong nakakasalamuha natin sa araw-araw, kakaunti lamang talaga ang nag-iiwan ng significant mark sa buhay natin.
Maaaring sila ang ating mga kaibigan, kapamilya, kaklase, guro at kung sino pa.

Maaari rin namang hindi natin sila kakilala at nakasabay lang minsan sa jeep at tricycle papuntang school.

Ito ang kwento ni kuyang nakaheadset na black, matangkad, maputi, payat at pogi...

It was a very sunny day, gawain ko na rin habang naglalakad sa Teresa Street ang mag-people watch, sa salitang balbal... SUMIPAT.

I find other people's lives interesting. TSIMOSA lang talaga ako. Nakita ko siya na naglalakad papasok sa PUP. At that moment, di ko naiwasang di ngumiti. Siya kasi yung ideal man ko. Parang lahat ng physical feature na gusto ko sa isang lalaki ay nasa kanya niya. Sobrang lakas ng kabog ng puso ko. Konti nalang siguro malalaglag na ito.

Base sa uniform niya sa COABTE sya na ngayon ay CoEd (College of Education) na (yata). Alam kong ahead sya sakin ng isang taon, halata naman. Sobrang kinuha nya ang atensyon ko at talagang tinangka ko syang sundan. Pero dahil sa 2nd floor lang ang college namen, hanggang doon lang din ako.

The rest of that day flew slowly. Same route pauwe, same old same old.
Yet, noong sasakay na ako sa tricycle nakita ko ulit siya na nakaupo sa likod ng driver. Sigurado akong siya yun. Inisip ko agad na mag-back ride para tabi kami. I took the opportunity, naisip ko kasi na baka di na ulit yun maulit.

Ang bango niya. Hindi ko alam kung amoy yun ng pabango o sadyang yun na talaga ang amoy ng pawis nya.

Natuwa talaga ako ng mas nauna syang bumaba sakin, alam ko na kung saan siya nakatira.

Simula noon, i always hope na makasabay ko ulit sya, kahit mula school hanggang terminal lang ng tricycle.

Ipinangako ko nga sa sarili ko na kukunin ko ang cell number niya at pangalan. Makikipagkaibigan lang ako. Wala namang masama dun diba? I just want to know him more. :)