Have you ever experienced wanting to do something yet another thing holds you back. It's like craving to eat lasagna but your diet forbids you to. Stuck in the middle, that's exactly how I feel right now.
Something's bothering, it's my heart. Not the one that pumps blood all over our system but the one we use figuratively.
Okay, there's this guy that I've known since my senior year in college. We used to text a lot, and hang-out sometime... and he wanted to be my bf.
I do like him, BIG TIME. But because I'm insane, I dumped him.
Not that I intentionally wanted him to go away, I just thought that we should not rush things up and wait until my graduation. Our communication stopped (or rather paused).
A month ago, I received a message on facebook.
It's him.
He asked for my number (again).
I did expect him to text immediately, but to my disappointment he did not...
Last week I received an sms saying, "hi".
I had no one in mind who would that person be and to my surprise it was him.
We met at SM Megamall just so we can catch up.
As I have observed, nothing much change in him.
He just grew his hair and gain some muscles but he's still the musikero, komikero and bolero guy that I knew.
When it comes to him it's as if I'm not myself.
I admit that I'm clumsy and weird (around my friends) but when he's around I become all the more.
So where's the tension?
Did I mention that I like him? Oh yes I did. Forgive me, it's just that I really like him. Yet, I've always been pushing him away though all I wanted is that for him to be by my side. I feel like I'm not the type of person whom he'll be serious with. I don't want to be attached with him for I know that I'll be hurt, one way or another. I don't trust myself in situations like this so I tend to build walls.
It's been a few days since we met yet I haven't received a single text message from him. At first I assumed that he just don't have a load but thinking deeper it came to my understanding that he'll never message me again. Until I received a text from him saying, "wag ka na nga magtext". And so I did not reply.
He'd done this before, left me hanging.
I'm so stupid to let him to it again.
I'm so dumb to fall for him again.
I've seen this coming but I can still feel pain.
It sucks.
There were times that I shed some tears, even that I'm still at the office.
I can't help it. It hurts.
But those tears won't change anything.
Though somehow it reduces the agony.
There's nothing left to do but to gather myself back and move forward for the world will not stop rotating and revolving just because of him. I made it through without him for almost 20 years, so I can make it through the coming years.
Saturday, November 12, 2011
Monday, November 7, 2011
Here I go Again
Weakness ko talaga ang mga musikero at komikero.
Ewan ko ba, iba ang dating sakin kapag ang lalaki magaling humawak ng instrumento at ibang klase ang sense of humor. Mahilig din kasi ako sa musika kahit na walang hilig ang musika sakin. Okay din naman ang sense of humor ko (para sakin).
Meron kasi akong ka-MU (malaswang ugnayan) nung college.
Siya si Krio. Musikero at komikero.
Kung di ko pa naku-kwento sa inyo, nakilala ako ni Krio sa nameplate ko.
Hindi yung nameplate tulad ng sa elementary at high school, yung pang-college naman.
Nakakasabay n'ya ko sa jeep tapos hinanap nya ko sa Facebook at in-accept ko at dun na nagsimula ang landian namin.
5 years ang tanda nya sakin, sa PUP din sya nag-aral.
Ewan ko ba kung normal na sakin ang mabilis na magtiwala sa mga tao.
Hinayaan ko lang s'ya na mapenetrate ako. Nagpapasok ako ng bagong tao sa buhay ko.
I don't know if what I had for him is Love.
O purong landian lang.
Parang kami, pero hindi.
Nagdedemand sa isa't isa pero walang commitment.
Kabaliwan.
Kaya naisip kong itigil na ang laro.
Nag-away kami, gusto n'ya na kasing seryosohin.
Ayoko pa.
Nagalit s'ya.
Nainis ako.
Nag-break kami.
By that, I mean we cut our communications.
Binura ko digits n'ya.
Kahit kabisado ko.
In-unfriend ko siya sa Facebook.
Pero nag-send din ako uli ng friend request.
In-accept naman n'ya.
Tae. Ang gulo ko lang di ba?
Last month, may pinost s'ya na link.
Napansin ko sa newsfeeds eh.
Natripan ko, ni-like ko.
After a while nag-message sya sakin.
Nangangamusta.
Nanghingi ng number.
Nagtanong kung may boyfriend na ko.
Nararamdaman ko na bumabalik na naman kami sa dati.
Ganun na naman ang set-up.
Hinayaan ko lang. Kasi baka assuming lang ako.
Na talagang gusto lang n'ya makipagkaibigan uli.
Lumipas ang mga araw wala paring Krio na nagtext sakin.
Inisip ko na nakalimutan na nya kaya kakalimutan ko nalang din na nagbigay ako ng number sa kanya.
But at the back of my mind, I really want him to send me a message.
Kahit, "Hello, si krio to. Save mo number ko ah. Bye.".
Pero wala.
Last Friday may nag-text sakin, "hi."
And to my surprise it was him.
FINALLY!
He texted me and asked if we could meet...
Ayoko magpakaimpokrita kaya aaminin kong natuwa talaga ako.
Though I'm not really sure if that's him, nakita ko lang yung pangalan n'ya nagtiwala na agad ako.
Ewan ko ba, ang tanga ko lang di ba?
Pero ginabi ako kasi kailangan kong mag-ot.
So, nalate ako.
I texted him.
Pero nainis lang ako kasi may nareceive akong message na "manloloko ka pala!"
Sinabihan na naman n'ya kong manloloko.
Hindi ko naman din s'ya masisi kasi niloko ko nga s'ya dati...
In a way, pinaasa ko s'ya, nilandi.
Ang dami kong text sa kanya pero hindi s'ya nagrereply.
Sobrang inis ko nun, gusto ko ng umiyak.
Buti nalang ka-text ko si shin kundi baka humihikbi na ko habang naglalakad sa megamall.
Later that night nag-text na naman s'ya.
Sabi n'ya delayed daw lahat ng messages ko.
So, ako ang may kasalanan?!
Inisip ko na baka nga nagsasabi s'ya ng totoo.
Ayoko rin naman maging OA so I acted cool.
Itinulog ko nalang ang gutom at pagod.
Ngayon magka-text ulit kami.
Ewan ko ba kung bakit paulit ulit ko s'yang pinapatawad,
Marahil kasi paulit ulit s'yang nagkakamali.
Ewan ko rin kung bakit lagi ko rin s'yang pinagkakatiwalaan,
kahit wala na minsan sa lugar.
Alam ko naman na hindi ako mauubusan ng lalaki pero bakit pagdating sa kanya natatakot ako na baka mawala s'ya.
Sadyang tanga lang siguro ako...
Paunawa:
Walang halong katotohanan ang akdang ito.
Maniwala tanga.
Ewan ko ba, iba ang dating sakin kapag ang lalaki magaling humawak ng instrumento at ibang klase ang sense of humor. Mahilig din kasi ako sa musika kahit na walang hilig ang musika sakin. Okay din naman ang sense of humor ko (para sakin).
Meron kasi akong ka-MU (malaswang ugnayan) nung college.
Siya si Krio. Musikero at komikero.
Kung di ko pa naku-kwento sa inyo, nakilala ako ni Krio sa nameplate ko.
Hindi yung nameplate tulad ng sa elementary at high school, yung pang-college naman.
Nakakasabay n'ya ko sa jeep tapos hinanap nya ko sa Facebook at in-accept ko at dun na nagsimula ang landian namin.
5 years ang tanda nya sakin, sa PUP din sya nag-aral.
Ewan ko ba kung normal na sakin ang mabilis na magtiwala sa mga tao.
Hinayaan ko lang s'ya na mapenetrate ako. Nagpapasok ako ng bagong tao sa buhay ko.
I don't know if what I had for him is Love.
O purong landian lang.
Parang kami, pero hindi.
Nagdedemand sa isa't isa pero walang commitment.
Kabaliwan.
Kaya naisip kong itigil na ang laro.
Nag-away kami, gusto n'ya na kasing seryosohin.
Ayoko pa.
Nagalit s'ya.
Nainis ako.
Nag-break kami.
By that, I mean we cut our communications.
Binura ko digits n'ya.
Kahit kabisado ko.
In-unfriend ko siya sa Facebook.
Pero nag-send din ako uli ng friend request.
In-accept naman n'ya.
Tae. Ang gulo ko lang di ba?
Last month, may pinost s'ya na link.
Napansin ko sa newsfeeds eh.
Natripan ko, ni-like ko.
After a while nag-message sya sakin.
Nangangamusta.
Nanghingi ng number.
Nagtanong kung may boyfriend na ko.
Nararamdaman ko na bumabalik na naman kami sa dati.
Ganun na naman ang set-up.
Hinayaan ko lang. Kasi baka assuming lang ako.
Na talagang gusto lang n'ya makipagkaibigan uli.
Lumipas ang mga araw wala paring Krio na nagtext sakin.
Inisip ko na nakalimutan na nya kaya kakalimutan ko nalang din na nagbigay ako ng number sa kanya.
But at the back of my mind, I really want him to send me a message.
Kahit, "Hello, si krio to. Save mo number ko ah. Bye.".
Pero wala.
Last Friday may nag-text sakin, "hi."
And to my surprise it was him.
FINALLY!
He texted me and asked if we could meet...
Ayoko magpakaimpokrita kaya aaminin kong natuwa talaga ako.
Though I'm not really sure if that's him, nakita ko lang yung pangalan n'ya nagtiwala na agad ako.
Ewan ko ba, ang tanga ko lang di ba?
Pero ginabi ako kasi kailangan kong mag-ot.
So, nalate ako.
I texted him.
Pero nainis lang ako kasi may nareceive akong message na "manloloko ka pala!"
Sinabihan na naman n'ya kong manloloko.
Hindi ko naman din s'ya masisi kasi niloko ko nga s'ya dati...
In a way, pinaasa ko s'ya, nilandi.
Ang dami kong text sa kanya pero hindi s'ya nagrereply.
Sobrang inis ko nun, gusto ko ng umiyak.
Buti nalang ka-text ko si shin kundi baka humihikbi na ko habang naglalakad sa megamall.
Later that night nag-text na naman s'ya.
Sabi n'ya delayed daw lahat ng messages ko.
So, ako ang may kasalanan?!
Inisip ko na baka nga nagsasabi s'ya ng totoo.
Ayoko rin naman maging OA so I acted cool.
Itinulog ko nalang ang gutom at pagod.
Ngayon magka-text ulit kami.
Ewan ko ba kung bakit paulit ulit ko s'yang pinapatawad,
Marahil kasi paulit ulit s'yang nagkakamali.
Ewan ko rin kung bakit lagi ko rin s'yang pinagkakatiwalaan,
kahit wala na minsan sa lugar.
Alam ko naman na hindi ako mauubusan ng lalaki pero bakit pagdating sa kanya natatakot ako na baka mawala s'ya.
Sadyang tanga lang siguro ako...
Paunawa:
Walang halong katotohanan ang akdang ito.
Maniwala tanga.
Tuesday, August 16, 2011
OFFICE ROMANCE
Last week may lumabas na memo regarding sa Office Romance.
Bawal magkaroon ng intimate relationship among co-workers, in short bawal "ma-issue".
Hindi naman talaga ako tsismosa, may mga bagay na sadyang di mo iniiwasang hindi marinig. Halimbawa nalang si ma'am ganito, may kaluguyong ganun kahit may asawang ganyan o di kaya si ganito may crush kay ano pero parang bakla. Madalas din ang mga tsismis na tulad ng si ganito kaya pala magreresign kasi nabuntis ng ano nya pero di pa kasal at pinaiyak ni ma'am ganito si ma'am ganyan dahil kay ma'am ganun.
But anyways, punta tayo sa totoong tsismis ko.
Ewan ko ba, nilalayo yata ako sa tukso ng God at hindi nya ako pinunta sa lugar kung saan madaming gwapong lalaki. Para nga naman makapagtrabaho ako ng matino. Pero may crush ako dun sa isang MIS (IT). Matangkad, chubby, singkit, maputi, mabango... tamang tipo ko talaga. Pero may suot ng singsing kaya di narin ako masyadong umaasa. Tas meron pa kong isang hinahangaan, sa MIS din. Kabaligtaran naman sya nung isa, moreno, sapat lang ang taas, payat.. pero humorous, approachable at may dimple. Pwede na din. Kaya lang I'm too young for him. Tsaka di nya ako type.
But then again, may isa kong ka-opisina na tinutukso sakin. May "crush" daw sakin. Okay naman si sir, mukhang mabait, calm, masarap daw magluto... pasado nang boyfriend. Pero ayoko. Not that I don't like him, I just don't know if he'll be worth my time to spend with. O hindi ko lang maamin na hanggang ngayon umaasa parin ako kay Uhmm alam mo na.
Tsaka, may memo kaya! Bawal magkaroon ng MU (Malaswang Ugnayan) sa office baka ma-"principal's office" pa ako. Wasak ang buhay.
Bawal magkaroon ng intimate relationship among co-workers, in short bawal "ma-issue".
Hindi naman talaga ako tsismosa, may mga bagay na sadyang di mo iniiwasang hindi marinig. Halimbawa nalang si ma'am ganito, may kaluguyong ganun kahit may asawang ganyan o di kaya si ganito may crush kay ano pero parang bakla. Madalas din ang mga tsismis na tulad ng si ganito kaya pala magreresign kasi nabuntis ng ano nya pero di pa kasal at pinaiyak ni ma'am ganito si ma'am ganyan dahil kay ma'am ganun.
But anyways, punta tayo sa totoong tsismis ko.
Ewan ko ba, nilalayo yata ako sa tukso ng God at hindi nya ako pinunta sa lugar kung saan madaming gwapong lalaki. Para nga naman makapagtrabaho ako ng matino. Pero may crush ako dun sa isang MIS (IT). Matangkad, chubby, singkit, maputi, mabango... tamang tipo ko talaga. Pero may suot ng singsing kaya di narin ako masyadong umaasa. Tas meron pa kong isang hinahangaan, sa MIS din. Kabaligtaran naman sya nung isa, moreno, sapat lang ang taas, payat.. pero humorous, approachable at may dimple. Pwede na din. Kaya lang I'm too young for him. Tsaka di nya ako type.
But then again, may isa kong ka-opisina na tinutukso sakin. May "crush" daw sakin. Okay naman si sir, mukhang mabait, calm, masarap daw magluto... pasado nang boyfriend. Pero ayoko. Not that I don't like him, I just don't know if he'll be worth my time to spend with. O hindi ko lang maamin na hanggang ngayon umaasa parin ako kay Uhmm alam mo na.
Tsaka, may memo kaya! Bawal magkaroon ng MU (Malaswang Ugnayan) sa office baka ma-"principal's office" pa ako. Wasak ang buhay.
Friday, June 24, 2011
BF
GUSTO KO NA TALAGA MAGKA-BOYFRIEND.
Apat na taon na rin pala akong walang boyfriend. Ewan ko ba, maprinsipyo kasi akong tao. Pinangako ko kasi sa sarili ko na hindi ako magboboyfriend sa college kung di lang din "s'ya". Like I'm reserving myself for that special person but it turned out that he has someone special already.
And I also believe in our church's "Season of Life". In this we are taught that there are 3 seasons of life; "time to learn", "time to earn" and "time to marry".
Kaya halos lahat ng tukso/manliligaw (meron naman kahit papano) sakin noong college ay iniwasan ko. Ang hirap no'n ah, alam mo 'yong gustong gusto mo'ng may maghahatid, manlilibre ng pagkain, katext/kausap hanggang madaling araw, kalandian, sumbungan at kung anu ano pa pero kailangan mo s'yang i-give up para sa mga priorities mo. Yung tipong mapapasambit ka nalang ng, "Sana hinintay mo ko, malapit na naman ang graduation. Ba't ang bilis mo'ng nakahanap ng iba?"
Nanghihinayang ako minsan pero saglit lang din. Kapag kasi naaalala ko yung mga yun, bigla nalang nagpa-pop up sa utak ko ang thought na hindi ko sila/s'ya kawalan. Iniligtas ako ng God sa maling tao kasi ayaw Niyang mas masaktan ako.
But that's not the case, iba na ngayon kasi graduate na ako. Legal na akong magkaroon ng "kasintahan". Ngayon pa'ng parang ramdam ko lahat ng kalungkutan at pressure... Lalo na ngayong malamig na ang panahon. Normal lang naman siguro na mag-long ako sa gano'ng klaseng affection. Psychologically, that's normal sa mga batang lumaki na hindi kumpleto ang pamilya. Itanong mo pa yan sa doktor.
Alam ko naman na maraming nagmamahal sakin, nandyan ang pamilya ko, ang mga kaibigan ko, ang mga kasama ko sa cellgroup (bible study) at ang God... pero kasi deep down in me nandoon yun pagsusumamo ko na magkaroon ng "labidabs". Si Adan nga eh, naramdaman ang ganitong klase ng emptiness. Biruin mo, kaibigan n'ya lahat ng mga hayop tapos close pa s'ya kay God pero di n'ya agad nahanap ang "suitable helper" n'ya. I feel his pain.
Sabi sakin ng leader ko sa cell group na in God's time dadating din s'ya. Pero kelan? Kapag pagod na akong magmahal? Naiinip na talaga ako. Ba't di pa kasi s'ya manligaw ngayon, graduate na naman ako ah... O baka kasi hindi pa s'ya handa o hindi pa s'ya graduate? Ang tagal mo naman, sa tingin ko kasi kailangan na kita ngayon eh.
Gustong gusto na kitang makilala. Gusto ko rin makilala ang magulang mo, hawakan ang iyong mga kamay, yakapin ka ng mahigpit, patawanin ka, tignan ka ng direkta sa mata, hawiin ang buhok mo, amuyin ang kili-kili mo kahit pa ang utot mo. Gusto na kita makasama kaya nalulungkot ako ngayon kasi wala ka parin.
Kailan ka ba dadating?
Kailan ka magkakaroon ng lakas ng loob para umamin?
Kailan pa?
Kailan ba?
Sana ngayon na.
Apat na taon na rin pala akong walang boyfriend. Ewan ko ba, maprinsipyo kasi akong tao. Pinangako ko kasi sa sarili ko na hindi ako magboboyfriend sa college kung di lang din "s'ya". Like I'm reserving myself for that special person but it turned out that he has someone special already.
And I also believe in our church's "Season of Life". In this we are taught that there are 3 seasons of life; "time to learn", "time to earn" and "time to marry".
Kaya halos lahat ng tukso/manliligaw (meron naman kahit papano) sakin noong college ay iniwasan ko. Ang hirap no'n ah, alam mo 'yong gustong gusto mo'ng may maghahatid, manlilibre ng pagkain, katext/kausap hanggang madaling araw, kalandian, sumbungan at kung anu ano pa pero kailangan mo s'yang i-give up para sa mga priorities mo. Yung tipong mapapasambit ka nalang ng, "Sana hinintay mo ko, malapit na naman ang graduation. Ba't ang bilis mo'ng nakahanap ng iba?"
Nanghihinayang ako minsan pero saglit lang din. Kapag kasi naaalala ko yung mga yun, bigla nalang nagpa-pop up sa utak ko ang thought na hindi ko sila/s'ya kawalan. Iniligtas ako ng God sa maling tao kasi ayaw Niyang mas masaktan ako.
But that's not the case, iba na ngayon kasi graduate na ako. Legal na akong magkaroon ng "kasintahan". Ngayon pa'ng parang ramdam ko lahat ng kalungkutan at pressure... Lalo na ngayong malamig na ang panahon. Normal lang naman siguro na mag-long ako sa gano'ng klaseng affection. Psychologically, that's normal sa mga batang lumaki na hindi kumpleto ang pamilya. Itanong mo pa yan sa doktor.
Alam ko naman na maraming nagmamahal sakin, nandyan ang pamilya ko, ang mga kaibigan ko, ang mga kasama ko sa cellgroup (bible study) at ang God... pero kasi deep down in me nandoon yun pagsusumamo ko na magkaroon ng "labidabs". Si Adan nga eh, naramdaman ang ganitong klase ng emptiness. Biruin mo, kaibigan n'ya lahat ng mga hayop tapos close pa s'ya kay God pero di n'ya agad nahanap ang "suitable helper" n'ya. I feel his pain.
Sabi sakin ng leader ko sa cell group na in God's time dadating din s'ya. Pero kelan? Kapag pagod na akong magmahal? Naiinip na talaga ako. Ba't di pa kasi s'ya manligaw ngayon, graduate na naman ako ah... O baka kasi hindi pa s'ya handa o hindi pa s'ya graduate? Ang tagal mo naman, sa tingin ko kasi kailangan na kita ngayon eh.
Gustong gusto na kitang makilala. Gusto ko rin makilala ang magulang mo, hawakan ang iyong mga kamay, yakapin ka ng mahigpit, patawanin ka, tignan ka ng direkta sa mata, hawiin ang buhok mo, amuyin ang kili-kili mo kahit pa ang utot mo. Gusto na kita makasama kaya nalulungkot ako ngayon kasi wala ka parin.
Kailan ka ba dadating?
Kailan ka magkakaroon ng lakas ng loob para umamin?
Kailan pa?
Kailan ba?
Sana ngayon na.
Tuesday, May 31, 2011
WILL YOU MARRY ME?
"Bakit wala ka pang boyfriend?" yan ang madalas itanong sakin ngayong graduate na ako sa kolehiyo (bukod sa "May trabaho ka na?"). "Eh wala." lagi ang sinasagot ko.
Dulot na rin siguro ng unlimited spare time kaya napadpad ang isip ko sa ideya kung bakit nga ba wala akong boyfriend.
Point 1.
Naalala ko tuloy nung sinabe sakin ni Tian na, "di ka naman panget, eh bat wala kang boyfriend?". Tama naman sya, di ako ganun ka panget, pero di rin naman ako maganda. Sa panahon kasi ngayon, unang tinitignan ng lalaki ang pisikal. Mas prefered nila yung maganda, sexy, maputi, makinis... Believe me, I know, ang dami ko kayang pinsan at kaibigang lalaki. Endangered species na yung mga lalaking manliligaw dahil mabait, matalino, masipag at may humor... Yung tinatawag na good character and attitude.
Kaya kung ikaw/yang bf mo yung isa sa mga endangered specie, mag-ingat kang mabuti, baka mabawasan kayo eh.
Point 2.
Isa pang dahilan eh mas lalaki pa ako kumilos kase sa ibang mga lalaki dyan. Ang mga lalaki naman ay di naaattract dun sa mga katulad nila. Kaya ang tingin lang siguro ng ibang lalaki sakin ay "buddy", "dude" or "bro". Haha! Pero parang mas masarap din kasi magkaroon ng mga guy-friends, kasi para silang mga aso... LOYAL.
Point 3.
Mataray kasi ako kapag may topak. Eh madalas akong tinotoyo. Minsan nga naaawa ako sa mga taong nasa-sampolan ko ng kamalditahan ko eh. Pero the good thing is nag-sosorry naman ako agad.
Point 4.
Chossy kasi ako.
Aba! Ikaw ba naman pipili ka ng boyfriend na tambay? Na mukhang adik? Na walang trabaho? Ayokong sayangin ang sarili ko sa taong feeling ko ay magiging unworthy para sakin.
May mga nanligaw at nanliligaw naman sakin, kaya lang ang tingin ko kasi lahat sila ay "wrong answer".
Ako kasi yung tao na tipong, "I won't settle for less if I know I can have more/ the best."
Point 5.
May hinihintay kasi ako, though I know na wala na akong dapat hintayin kasi meron na syang "special someone". I know, I know I'm a bit stupid, martyr and hopeless romantic pero ganun talaga ang nararamdaman ko eh. Actually, feeling ko I'm over him na kasi di na ako umiiyak kapag naiisip kong may mahal na syang iba, maybe what I can't get over is the fact that no one, still, can surpass him (his attributes, character, humor and trippings) in my heart. All I know is that time will come when I'll meet someone more than him. I just don't know when. Kaya i'm saving myself for that special person.
Point 6.
The last reason would probably because natatakot sakin yung mga lalaki kapag tinatanong kong "Papakasalan mo ba ko?"
Ako kasi ayoko talagang nag-aaksaya ng oras. Time, for me, will always be the best kind of investment a person could make. Napakalaki ng risk involve dito. Sayang kasi yung oras kung halimbawa magiging kame tas at the long run we'll realize that we have differences that can never be sort out. Sayang.
Marami rin kasing lalaki ang ayaw ng commitment, label, or whatever excuse they want to name it. Eh ako, gusto ko ng commitment at label. Just for the sake of clarity. Para diba, alam mo kung saan ka nakatayo.
I know that if I keep on living with these points, wala akong makitang boyfriend. But who really needs a boyfriend. I know what I need. What I need is a man who could understand my otherside and is wiling to accept them wholeheartedly, without prejudice, because those things make me who I really am.
Looks like I have to wait for an eternity before I'll meet this guy. Or maybe, all I need is a head turn because he's just behind me.
Dulot na rin siguro ng unlimited spare time kaya napadpad ang isip ko sa ideya kung bakit nga ba wala akong boyfriend.
Point 1.
Naalala ko tuloy nung sinabe sakin ni Tian na, "di ka naman panget, eh bat wala kang boyfriend?". Tama naman sya, di ako ganun ka panget, pero di rin naman ako maganda. Sa panahon kasi ngayon, unang tinitignan ng lalaki ang pisikal. Mas prefered nila yung maganda, sexy, maputi, makinis... Believe me, I know, ang dami ko kayang pinsan at kaibigang lalaki. Endangered species na yung mga lalaking manliligaw dahil mabait, matalino, masipag at may humor... Yung tinatawag na good character and attitude.
Kaya kung ikaw/yang bf mo yung isa sa mga endangered specie, mag-ingat kang mabuti, baka mabawasan kayo eh.
Point 2.
Isa pang dahilan eh mas lalaki pa ako kumilos kase sa ibang mga lalaki dyan. Ang mga lalaki naman ay di naaattract dun sa mga katulad nila. Kaya ang tingin lang siguro ng ibang lalaki sakin ay "buddy", "dude" or "bro". Haha! Pero parang mas masarap din kasi magkaroon ng mga guy-friends, kasi para silang mga aso... LOYAL.
Point 3.
Mataray kasi ako kapag may topak. Eh madalas akong tinotoyo. Minsan nga naaawa ako sa mga taong nasa-sampolan ko ng kamalditahan ko eh. Pero the good thing is nag-sosorry naman ako agad.
Point 4.
Chossy kasi ako.
Aba! Ikaw ba naman pipili ka ng boyfriend na tambay? Na mukhang adik? Na walang trabaho? Ayokong sayangin ang sarili ko sa taong feeling ko ay magiging unworthy para sakin.
May mga nanligaw at nanliligaw naman sakin, kaya lang ang tingin ko kasi lahat sila ay "wrong answer".
Ako kasi yung tao na tipong, "I won't settle for less if I know I can have more/ the best."
Point 5.
May hinihintay kasi ako, though I know na wala na akong dapat hintayin kasi meron na syang "special someone". I know, I know I'm a bit stupid, martyr and hopeless romantic pero ganun talaga ang nararamdaman ko eh. Actually, feeling ko I'm over him na kasi di na ako umiiyak kapag naiisip kong may mahal na syang iba, maybe what I can't get over is the fact that no one, still, can surpass him (his attributes, character, humor and trippings) in my heart. All I know is that time will come when I'll meet someone more than him. I just don't know when. Kaya i'm saving myself for that special person.
Point 6.
The last reason would probably because natatakot sakin yung mga lalaki kapag tinatanong kong "Papakasalan mo ba ko?"
Ako kasi ayoko talagang nag-aaksaya ng oras. Time, for me, will always be the best kind of investment a person could make. Napakalaki ng risk involve dito. Sayang kasi yung oras kung halimbawa magiging kame tas at the long run we'll realize that we have differences that can never be sort out. Sayang.
Marami rin kasing lalaki ang ayaw ng commitment, label, or whatever excuse they want to name it. Eh ako, gusto ko ng commitment at label. Just for the sake of clarity. Para diba, alam mo kung saan ka nakatayo.
I know that if I keep on living with these points, wala akong makitang boyfriend. But who really needs a boyfriend. I know what I need. What I need is a man who could understand my otherside and is wiling to accept them wholeheartedly, without prejudice, because those things make me who I really am.
Looks like I have to wait for an eternity before I'll meet this guy. Or maybe, all I need is a head turn because he's just behind me.
Wednesday, May 18, 2011
KILALA KO PA BA SARILI KO?
Dati (nung talagang active ako sa church) gustong gusto ko yung "God wants you to know" application sa Facebook. Though alam ko na computer generated at random ang pagdidistribute nun, parang napaka-accurate parin. (o pinaniwalaan ko lang talaga na may konek yun sa kasalukuyang kalagayan ng buhay ko)
Recently, sinubukan ko uli ang application na yun. Si shin kasi eh, sabi nya tamang tama daw yung sinabe sa kanya para sa work nya. Kaya sinubukan ko rin, baka sakaling may sabihin rin tungkol sa magiging kapalaran ko sa trabaho (ginawa ko pang manghuhula ang application na yun).
Nagulat talaga ako nung nabasa ko yung "On this day, God wants you to know...". Wala talagang relasyon sa trabaho, tungkol sa "pag-ibig". Kung ano pa ang pinakahindi ko inaasahan.
"that everytime you pretend to love, you impoverish yourself more and more. Love has great potential to enrich your life. But if you are just playing a role, pretending to love, it's only going to poison you. Because you are teaching yourself that it's just a game, and slowly but surely you will lose the capacity to open in love."
Parang nakarinig ako ng malakas na GONG nang nabasa ko ito. Hindi ko talaga ine-expect na yan ang mababasa ko. Namangha talaga ako sa technolohiya ngayon, parang alam na alam kung ano ang laman ng isip at puso ko. Biruin mo yun, na stipulate ng program kung ano talaga ang nangyayari sakin.
Napag-isip akong mabuti kung tama ba ang computer.
Oo. Tama. Ganoon nga marahil.
Kaya pala.
Gawain ko talaga na i-analyze lahat ng nangyayari, kaya madalas kong nao-over analyze ang lahat ng bagay.
Ang napagtanto ko, masyado na akong nakaramdamang sakit. Sakit na hindi dulot ng karamdaman kundi ng sugat sa puso. Hindi yung puso na nagpa-pump ng blood but the heart that can feel love.
Sa totoo lang, natatakot ako kasi parang hindi ko na alam kung ano pang ibig sabihin ng pagmamahal. Though alam ko ang definition, ano pang silbi ng Google, parang hindi ko na ma-express.
Hindi ko alam kung totoong pagmamahal ba ang nararamdaman ko o akala ko lang na nagmamahal na ako.
Ano ba talaga ang pagmamahal?
Parang dati alam na alam ko to, pero ngayon para akong si Tarzan na tinuturuan ng ABC.
MANGMANG.
Broken hearted ba ako?
Hindi...
Hindi lang broken,
shattered, pulvorized, dissolved at totally dissiminated and puso ko. Kaya marahil sumuko na ako sa pag-ibig.
Kaya natatakot talaga ako na baka malapit na akong dumating sa punto na fake na ang pagmamahal ko, na hindi ko na kayang magmahal ng totoo, ng tapat at buo.
Ayoko ng ganung buhay.
Ang lungkot.
Impyerno ang buhay ng taong hindi na marunong magmahal ng totoo.
Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko, dapat na talaga akong tumawag sa emergency hotline... J-E-S-U-S.
Recently, sinubukan ko uli ang application na yun. Si shin kasi eh, sabi nya tamang tama daw yung sinabe sa kanya para sa work nya. Kaya sinubukan ko rin, baka sakaling may sabihin rin tungkol sa magiging kapalaran ko sa trabaho (ginawa ko pang manghuhula ang application na yun).
Nagulat talaga ako nung nabasa ko yung "On this day, God wants you to know...". Wala talagang relasyon sa trabaho, tungkol sa "pag-ibig". Kung ano pa ang pinakahindi ko inaasahan.
"that everytime you pretend to love, you impoverish yourself more and more. Love has great potential to enrich your life. But if you are just playing a role, pretending to love, it's only going to poison you. Because you are teaching yourself that it's just a game, and slowly but surely you will lose the capacity to open in love."
Parang nakarinig ako ng malakas na GONG nang nabasa ko ito. Hindi ko talaga ine-expect na yan ang mababasa ko. Namangha talaga ako sa technolohiya ngayon, parang alam na alam kung ano ang laman ng isip at puso ko. Biruin mo yun, na stipulate ng program kung ano talaga ang nangyayari sakin.
Napag-isip akong mabuti kung tama ba ang computer.
Oo. Tama. Ganoon nga marahil.
Kaya pala.
Gawain ko talaga na i-analyze lahat ng nangyayari, kaya madalas kong nao-over analyze ang lahat ng bagay.
Ang napagtanto ko, masyado na akong nakaramdamang sakit. Sakit na hindi dulot ng karamdaman kundi ng sugat sa puso. Hindi yung puso na nagpa-pump ng blood but the heart that can feel love.
Sa totoo lang, natatakot ako kasi parang hindi ko na alam kung ano pang ibig sabihin ng pagmamahal. Though alam ko ang definition, ano pang silbi ng Google, parang hindi ko na ma-express.
Hindi ko alam kung totoong pagmamahal ba ang nararamdaman ko o akala ko lang na nagmamahal na ako.
Ano ba talaga ang pagmamahal?
Parang dati alam na alam ko to, pero ngayon para akong si Tarzan na tinuturuan ng ABC.
MANGMANG.
Broken hearted ba ako?
Hindi...
Hindi lang broken,
shattered, pulvorized, dissolved at totally dissiminated and puso ko. Kaya marahil sumuko na ako sa pag-ibig.
Kaya natatakot talaga ako na baka malapit na akong dumating sa punto na fake na ang pagmamahal ko, na hindi ko na kayang magmahal ng totoo, ng tapat at buo.
Ayoko ng ganung buhay.
Ang lungkot.
Impyerno ang buhay ng taong hindi na marunong magmahal ng totoo.
Hindi ko na talaga alam ang gagawin ko, dapat na talaga akong tumawag sa emergency hotline... J-E-S-U-S.
Wednesday, April 27, 2011
I WANT TO HOLD YOUR HAND
Oh yeah, I'll tell you something
I think you'll understand
When I say that something
I want to hold your hand
I want to hold your hand
I want to hold your hand
Oh please say to me
You'll let me be your man
And please say to me
You'll let me hold your hand
You'll let me hold your hand
I want to hold your hand
I want to hold your hand
I want to hold your hand
I want to hold your hand
Kung meron akong isang banda na pinaka-paborito yung ang The Beatles.
Ewan ko ba, gustong gusto ko ang mga kanta nila. Though hindi pa ako buhay nung nag-umpisa ang banda nila. Ganun kasi ang mga tipo ng kanta na gusto ko.
As you all know, may gusto ako sa isang tao na may iba ng mahal.
One-sided love kumbaga. I don't want to be a hypocrite and pretentious not to say that I still want him.
Ngayon parang broken hearted ata sya o may problema lang.
Di ko lang sure, yun kasi ang conclusion na nabuo ko sa kaka-stalk sa profile niya.
Oo, isa ako sa mga dakilang stalker.
Gustong gusto ko hawakan ang kamay niya ngayon at sabihin na magiging ok din ang lahat.
Pero hindi maaari. Di naman kami...
I really want to comfort him, but I can't. I feel awkward.
Gusto ko rin syang yakapin ng mahigpit.
Yung tipong matagal na matagal.
Siguro, kung mayayakap ko sya, hindi ako ang unang kakalas.
Tatabihan ko sya sa pagtulog para hindi na nya maramdaman na nag-iisa siya.
Lalambingin ko sya hanggang sa mawala ang init ng ulo niya.
Hahayaan ko na dumantay siya habang tumutulo ang luha sa kanyang mga mata.
Gagawin ko ang lahat para sumaya lamang ang aking sinta.
Pero hindi ako ang kailangan niya.
Kahit mag-volunteer pa ako, di parin yun magiging epektib dahil iba ang gusto niyang mag-alo sa kanya, yumakap, tumabi, lumambing at pumunas sa mga luha niya.
Hindi ako.
Iba.
Ayoko ko ng magpakamartir at umasa pa kasi alam kong mas masaksaktan lang ako sa huli.
Alam ko naman na kusang mawawala ang nararamdaman ko para sa kanya at darating ang oras na makikilala ko ang taong para sakin.
TULOY PARIN ANG BUHAY.
Subscribe to:
Comments (Atom)