2/22/11

Maagang natapos ang seminar, umuwi na ang mga kaklase ko samantalang ako hindi pa pwede kasi wala akong susi ng bahay.
Dapat mauna makauwe si mama o di kaya si tito.
Hindi ko tuloy alam kung saan ako pupunta.

Ako pa naman yung tipo ng tao na hindi talaga pinag-iisipan ang mga gagawin.
Sabi nga nila, pabugso-bugso.
Naisip ko nalang bigla na tahakin ang pinakamahabang ruta pauwe.

May apat na ruta akong pwedeng pagpilian.

Una ang usual ride ko pauwe -- Pasig (San Joaquin).
Pangalawa ang pa-Boni.
Pangatlo ang pa-Cubao.
Pang-apat ang pa-Punta.

Ginamit ko ang Theory of Deduction ni Sherlock Holmes and I came up with the thought na ang fourth route nalang ang tatahakin ko dahil mas matagal yet convenient sakin.

Dulot narin siguro ng mahabang byahe, napunta ako sa isang malalim na pag-iisip.
Mahirap kapag ganito kasi nagiging emo ako. Samahan pa ng mga nakakalungkot na musika sa playlist. Para talagang eksena sa telenobela.

Bigla kong naisip si *JKL*, dumaan kasi yung jeep malapit sa bahay nila.
Tapos naalala ko ang mga post niya sa Facebook.

"Para kanino kaya yun?" tanong ko sa sarili ko.

"Malamang hindi para sayo." mabilis na tugon din naman ng utak ko.

"Pero pa'no kung para sakin yun?" I insisted.

"Wag kang assume-mera. Kung hindi nga para sayo? Eh, di niloko mo lang ang sarili mo." my mind replied.

Ang sakit talaga kapag ikaw mismo ang nakakadiskubre ng sarili mong katangahan.

Parang winasak ang puso ko tapos dinurog, tinapak-tapakan, dinuraan at sinunog hanggang sa maging 'sing pino ng abo.

Aminado naman ako na deep-down inside umaasa parin ako na sana para kami sa isa't isa. Pero mas malaki ang portion o yung probability na hindi yun magkakatotoo.

Kalabisan naman kung ipipilit ko pa ang sarili ko sa kanya dahil ako lang din naman ang lugi sa huli.

Sa totoo lang, nasasaktan ako at hindi ko alam kung ano ang dapat gawin. Madali kasing sabihin na kalimutan nalang siya o di kaya'y humanap nalang ng iba. Pero kung i-a-apply sa totoong buhay, parang imposible yun.

It hurts because it's real.