ALL OVER AGAIN

Apat na taon na akong nagmo-move on sa isang taon na akong nagmo-move on sa isang tao na hindi man lang alam na gusto ko s'ya. Ewan ko ba kung sadyang manhid lang s'ya o nakakaramdam s'ya but he choses to ignore it.

Hindi ko kasi masabi sa kanya ang totoo, that I feel something special for him. I just don't know if it's love or what.

Marami ng luha ang kumawala sa mga mata ko tuwing malalaman o mababalitaan ko na may pinopormahan s'yang babae. Marami na ring bote ng alak ang naubos ko para makalimot, kahit panandalian lang, sa sakit na na dulot n'ya sa'kin.

Alam kong wala akong karapatan na makaramdam ng selos, pero tuwing makikita ko s'yang may kasamang iba ay 'yon ang nararamdaman ko.

Nito lamang nakaraang linggo, nakapagpasya na ako na totoong kakalimutan ko na sya kasi hindi naman n'ya ako pinapansin. Pero may kung anong himala at pinansin n'ya akong muli. Hindi ko alam kung anong nakain niya (sana matagal na n'yang nakain yun) at nag-iba bigla ang ihip ng hangin.

Ang tagal kong hinintay ang pagkakataon kung saan matatanggap ko na sa sarili ko na "wala" talaga. Pero noong nagbigay na s'ya ng motibo para pansinin ko s'ya, sinunggaban ko ito agad.

Hindi ko na maintindihan ang sarili kko, the otherday I'm fully determined that I'll move forward. Yet, when he comes around parang lahat ng sakit na binigay n'ya ay naglahong parang bula.

Umaasa na naman ako. I know myself too well. Di ko mapigilang maging masaya sa mga pagkakataon na makakapag-usap kami. Kahit 'yong simpleng "smiley" lang lubos na ang kaligayahan ko.

Alam kong nangangamba ang mga kaibigan ko dahil binibigyang kulay ko na naman ang mga actions n'ya. Syempre, ayaw nila akong masaktan, lumuhang muli at malasing. Pero, kahit ano namang payo at pangaral ang gawin nila ay ako parin ang masusunod.

At dahil sobrang saya ko dahil sa pagpaparamdam niyang muli, nag-inuman kaming magbi-beerkada. The usual things happened. May nagkwento kung bakit s'ya masaya (ako 'yon) at meron din namang naglabas ng sama ng loob (si kaye 'yon). Hindi rin nawala ang natulog, nagsuka at nalasing (si mong pala ang nalasing).

Naghyperventilate din pala ako. Ganun kasi ang sistema ko kapag nalalasing or masyadong maraming alako sa katawan ko. Buti nalang at may plastic ang "Bangus: Fish Cracker" na nabili nila. It helped me regain the proper supply of oxygen sa lungs ko. Good thing I'm with Tian to keep me company. Maaasahan talaga s'ya.


Sa bahay hindi nahalata na nag-inom ako kasi tulog na si mama at di ako maamoy ng tito ko kasi amoy alak din s'ya. He'll never know kung sino talaga ang amoy alak.